In De Cocon met ...Christina De Witte / Chrostin

Christina De Witte is een creatieve denktank, illustrator en Chrostin uit haar gelijknamige cartoons. Die laatste speelt dan ook de hoofdrol in haar eerste boek dat ze in 2018 in de Verenigde Staten uitbracht. Een jaar later nam ze deel aan De Slimste Mens ter Wereld.

We ontmoetten haar in een koffiebar in haar geboortestad Mechelen, ook al woont ze tegenwoordig in Antwerpen. Sinds enige tijd vermoedde de redactie van De Cocon dat deze twintiger weleens hoogsensitief kon zijn. Toen Christina gecontacteerd werd in datzelfde kader, bleek het een binnenkomer te zijn.

Hoe voelt het om hier te zijn?

’Jullie contacteerden me naar aanleiding van een aantal comics die ik postte op sociale media. Van daaruit kwam de vraag van jullie of ik hoogsensitief ben. Er werden een reeks zaken aangehaald waar ik tot op dat moment verder niet bij stilstond. Het gegeven dat ik misschien wel hoogsensitief was, beangstigde mij ergens ook wel. Voor mij gingen de comics gewoon over een experience uit mijn leven, maar jullie stonden er op een andere manier bij stil. Ik was getriggerd. Ik vond het zo cool. Het sensitieve waarop jullie me wezen voelde onmiddellijk goed aan. Ik wist wel dat ik niet doorsnee was, maar had altijd aan andere zaken gedacht, niet aan hoogsensitiviteit. Dus dat gegeven is nieuw voor mij. Ik zit nog in de verwerkingsfase, een actieve journey. Ik durf het nog niet goed zelf benoemen. 

Door hier te zijn kan ik iets positiefs bijdragen. Ik vind het leuk als mensen herkenning vinden, maar ik wil geen rolmodel zijn. Ik ben dat al geweest voor onder andere de Aziatische gemeenschap. Je wordt op een voetstuk gezet, ook al kies je daar zelf niet voor. Je kan je die rol niet toe-eigenen, maar krijgt ze gewoon. En dan wil ik helemaal niets fout doen. Dat heb ik wel sowieso in mijn leven: ik wil niets fout doen.’

Vanwaar denk je dat dat komt? Niets fout willen doen?

’Misschien omdat ik als kind wel wat werd gezien als verlegen. Lui ook, al deed ik het wel goed op school. Men vond me gevoelig en emotioneel. Ik onthoud alles wat ze tegen me gezegd hebben en soms voel ik me opnieuw zoals ik me toen voelde. Dat is raar, want het is misschien twintig jaar geleden, maar toch denk ik er soms nog aan en dan voel ik me ineenkrimpen.

Zulke zaken zorgen ervoor dat je meer en meer in de pas gaat lopen. Ik had elke dag wel iets gepland, ging overal mee naartoe omdat ik het gevoel had dat het zo hoorde en van me verwacht werd. Ik wilde dan weg, maar vond het soms moeilijk om gedag te zeggen. Dan sloop ik stiekem weg, hoopte dat niemand het doorhad en zei ik later dat ik nog lang was gebleven. Corona heeft het in dat opzicht makkelijker gemaakt. In het begin van de lockdown was ik heel gelukkig. Ik moest nergens naartoe en had een valid excuus. Ik ben een kreeft en erg honkvast. Ik was zó blij! En dan kwam de zomer en er was weer meer open. Dat maakte me wel wat angstig.’

Terug naar de ratrace ...

’Inderdaad, het is bijna cartoonesk. Het is een hele contradictie in onze maatschappij. Men zegt: “Wees jezelf en doe waar jij je het beste bij voelt.” Maar als we dat doen, worden we toch beoordeeld. Je kan niet winnen. Ik heb het vijf jaar gedaan. Doorgaan zonder erbij stil te staan. Dat voelde erg als een verplichting, maar dan kwam het schuldgevoel en vond ik dat ik dankbaar moest zijn. Maar op een bepaald moment stopt het. Ik ben 25 en heb al twee keer bijna een burn-out gehad. Dat kan niet.’

Kwam dat ook fysiek tot uiting?

’Ja, heel erg. Rugpijn, nachtmerries, slapeloosheid …. Het was verschrikkelijk. Ik stond op en kreeg hartkloppingen. Op een bepaald moment vroeg mijn manager of ik het allemaal nog plezant vond. Ik besefte van niet en begon te wenen. Het enige wat ik deed was schrijven. En ja, het bezorgde me meer financiële ruimte, maar verder had ik niets. Ik durfde geen ontslag nemen want ik vreesde dat me dat niet in dank zou worden afgenomen, wat ook zo was.

Maar mijn manager zorgde ervoor dat ik het toch deed. Ik had al een keer bij de huisarts gezeten. Ik werd snel ziek en ik voelde dat er iets niet klopte. De arts stuurde me naar een chiropractor en zei dat ik het rustiger aan moest doen. Ik werkte in die periode soms 36 uur aan een stuk door en was er zelfs trots op.’

Is er sindsdien dan veel veranderd in je leven?

’Ik volg veel meer mijn gevoel. Zelfs tegen beter weten in. Ik opende een shop in Mechelen. Dáár stond bijvoorbeeld niemand voor te springen. Ik zag de winkel en ik dacht: “Ik ga dat doen.” Noem het impulsief, maar het was gewoon een gut feeling. (glimlacht) Als ik iets wil, dan slaap ik er een nachtje over. Als ik het niet kan loslaten, dan weet ik dat ik ervoor moet gaan. En als het niet lukt, is dat net zo. Ik kan vrij goed om met tegenslagen. Ik ben veerkrachtig genoeg om ermee om te gaan, misschien omdat ik positief ben ingesteld. Zo sloot ik de shop.

Mijn buikgevoel zei toen dat ik zin had in een nieuw project. Ik kan niet langer dan een jaar of zelfs enkele maanden iets doen. Zelfs niet elke dag, ik ben daar niet voor gemaakt. Nu zorg ik ervoor dat ik dagelijks iets leuks gepland heb. Ik werk niet elke dag en dat is oké. Sommige mensen zitten in een nine to five en zetten om vijf uur hun werktijd af en hun privétijd aan. Dat is oké, maar voor mij lukt dat niet. Ik heb geen work-life balance. Het loopt door elkaar. De grootste fout die je kan maken is van je hobby je werk maken. Van zodra je dat doet wordt de hobby een verplichting. Dan schrik je dat je het niet meer graag doet. Ik doe daarom ook veel verschillende dingen. Met mijn comics of mijn boeken alleen ga ik het niet halen. Het is de combinatie van alles dat het net zo leuk, draaglijk maakt. En ik ben liever een platzak artiest dan dat ik terug zou gaan naar een job met een gigantische werkdruk en zonder sociaal leven.’

Zijn bepaalde prikkels ook intens voor jouw lichaam?

’Ik kan ook wel een keer genieten van drukte, maar soms is het erg luid. Ik gebruikte een noise cancelling koptelefoon, maar ik ben hem verloren en dat vind ik erg. Ik heb die eigenlijk echt nodig. Ik zet niet altijd muziek op, hoor. Hij staat dan gewoon op stil. Verder ga ik geen parfumeries meer binnen. De laatste keer dat ik dat wel deed moet ik 12 geweest zijn. Ik was toen zo ziek van al die geuren ... (wordt er bijna opnieuw misselijk door). Dat is eigenlijk ook zo overweldigend! Ik gebruik nu maar één parfum en nooit een andere. Warm en koud is ook een ding. Als mijn lichaamstemperatuur stijgt, krijg ik overal uitslag. Ook in de zon dus. Van zodra ik een beetje zweet aanmaak, krijg ik uitslag. De dokters weten nog steeds niet echt wat het is, maar ik neem nu medicatie tegen allergieën en dat lijkt te helpen. Je wordt er wel erg moe van, dus het is kiezen tussen uitslag of vermoeid zijn. Ik kies het laatste omdat dat het minst oncomfortabel is. Vroeger ging ik joggen als ik overprikkeld was, maar sinds de uitslag kan dat niet meer.’

Heb je ondertussen dan een andere manier gevonden om diezelfde rust te vinden?

‘Ik ga soms naar de acupuncturist. Dat neemt veel spanning van mij af. Ik doe nu ook krachttraining. Daarvóór zette ik nooit een voet in de fitness, maar ik ben bij een beginnend personal trainer terechtgekomen, heb mijn verhaal verteld en zij heeft dan een schema gemaakt dat zeer low intensive is.

Krachttraining helpt echt wel, want als je je fysiek sterker voelt, dan voel je je mentaal ook sterker. Het is eigenlijk een vorm van therapie voor mij. Je hoeft op niks anders te focussen dan op dat ene ding. Ik geniet er heel intens van. Het is voor mij zelfs zo belangrijk dat ik laatst, na een lange terugvlucht uit Thailand, nog dezelfde dag een afspraak had om te gaan trainen.’(grinnikt) 

Ben jij een beelddenker?

‘Ja, maar is dat niet normaal? Zeker in tijden van sociale media. Alles is ook in beelden. Je hoofd zegt, geeft en doet alles tegelijk en je gaat vaak in conversatie met jezelf. Ik droom ook heel veel. I love it. Soms sta ik op en vraag ik me af of het echt gebeurd is. Dat is een beetje eng, maar tegelijk ook cool.’ 

(maakt de sprong naar haar comics) ‘Bij een cartoon heb ik het het moeilijkst met de captions[1]. Ik wil dat de beelden voor zich spreken, maar bij die captions twijfel ik het hardst. Het duurt het langst. Het is als polijsten. Mijn tekeningen zijn niet in kleur. Los van dat dat teveel werk is, laat zwart-wit ruimte vrij, het laat open. En als je de tekening wil afdrukken, dan is het up to you. Het maakt niet uit. Maar ik overdenk alles in mijn

cartoons dus heel erg. Ik wil dat andere mensen me begrijpen, hoe ik alles verwoord, nuanceer. Ik wil mijn teksten zo gepolijst mogelijk zodat ik geen uitleg meer hoef te geven. Dit is wat ik wil zeggen, dat is mijn boodschap, klaar. Mensen geven er zelf betekenis aan en vullen het dan zelf in met hun eigen ervaring. Maar als ik zou zeggen wat ik echt denk en als ik elke gedachte zou opschrijven, dat is onbegonnen werk.’

Omdat je hoofd van het een naar het ander springt? 

‘Ja, in mijn hoofd is het een logisch verhaal. Het is allemaal met elkaar verbonden en het heeft allemaal met elkaar te maken, maar voor een buitenstaander lijkt dat niet altijd zo. Als mensen me vragen wat er in me omgaat, denken ze dat het allemaal heel vermoeiend is. Het lijkt eigenlijk constant op zo’n busy winkeltje dat 24/7 open is. Een dag- en nachtwinkel waar je de klok rond alles kan kopen. 

Met mijn vrienden gebeurt het eigenlijk ook. We ratelen en ratelen en voor anderen houdt het geen steek, maar voor ons wel. Op mijn social media is het net zo. TikTok en de reels[1] op Instagram zijn voor mij echt een deur die is opengegaan. Als ik ervaringen van leeftijdsgenoten zie, dan lijkt het alsof er wel meer mensen zijn die zo denken. We zijn helemaal niet de outsiders.’ (haar gezicht licht op)

Welkom in de wereld van de hoogsensitieve mens!

‘Thanks! Krijg ik nu een lidkaart? (lacht) Ik heb veel vrienden met ADHD, ASS … en kan me met zoveel van hun eigenschappen vereenzelvigen. Maar zij hebben andere problemen waar wij ons dan weer niet mee kunnen vereenzelvigen.

’ Hoe ga jij om met de zaken die in de wereld gebeuren?

‘Veel gebeurtenissen zijn overweldigend. Bijvoorbeeld de aanslagen in Brussel in 2016. Ik herinner me nog dat mijn papa me belde om te vragen waar ik was. Ik begon meteen te zweten en mijn hart ging heel erg tekeer. Dat gevoel heb ik met allerlei dingen die uit de actualiteit binnenkomen. Ik lig dan enkele uren te doemscrollen[2]. De aanslagen grepen me erg aan. In de loop van die dag maakte ik er een cartoon over. Dat is wat ik dan doe, daarna kan ik het precies een plek geven. Ik wist wat er reëel was gebeurd, het was echt en we moeten erdoor. Een cartoon helpt me om mijn onzekerheden en angsten te uiten. Zo ga ik ermee om: tekenen. Bij iets slechts of goeds teken of schrijf ik erover. Ik moet me dan heel hard focussen op dat ene ding, die ene scène of dat ene gevoel.’ 

Zo wordt het veruitwendigd? Het verplaatst zich?

‘Inderdaad, het is eruit. Als ik op zo’n moment geen tijd heb om te tekenen, word ik heel onrustig en nerveus. Ik heb dan precies iets achtergelaten dat ik dringend moet ophalen. Het is alarmerend. Ik kan me niet meer focussen, ik ben afgeleid … Wanneer ik teken, kan ik erg emotioneel worden. Soms kan ik niet meer goed zien omdat ik hard aan het wenen ben. 

Dat is eigenlijk ook mijn down fall geweest, het feit dat alles zo intens hard binnenkomt. Ik kon het niet meer bijhouden. Je kan niet bij elk ding dat in de wereld gebeurt, bij elk ding dat je raakt, een comic maken. Maar dat werd wel van mij verwacht en dat had ik zelf gecreëerd. Op de duur wordt er van jou verwacht dat jij wél weet wat er gezegd moet worden wanneer woorden tekort schieten. Er waren mensen voor wie mijn Instagrampagina hun primaire bron van informatie was. Met die druk wil ik niet omgaan. Ik factcheck alles, maar mijn posts zijn ook gemaakt door de bril waardoor ik kijk. Dat is menselijk en niet objectief, zeker niet in journalistiek. Dan moet ik terugdenken aan die lange paniekaanval die ik had naar aanleiding van de oorlog in Oekraïne.’

Dat is intens…

’Die aanval was tweeledig. Enerzijds omdat het me zo hard raakte, maar anderzijds omdat dat  overweldigende gevoel opnieuw naar boven kwam. Ik voelde me schuldig omdat ik niets op mijn Instagramaccount had gezet. Het kwam er niet uit. Ik heb me ingelezen, maar ik heb er niets mee gedaan en dat wekte een enorm schuldgevoel op. Nochtans zei een vriendin van me dat het voldoende was. Maar ik dénk dat mensen het van me verwachten, hoewel ik dat niet zeker weet. Ík heb dat patroon gecreëerd.’

Hoe reageer je op positieve ervaringen?

‘Dan ben ik hyperactief! (wordt ook nu een beetje hyperactief) Het is dan zo moeilijk om mezelf in te houden, want ook de positieve ervaringen komen heel hard binnen. Dat is gewoon genieten. Soms is dat ons gegund. Het is jammer dat niet iedereen dat zo in zich op kan nemen. Doordat je de dingen zo intens ervaart, onthoud je ze beter. Niet alleen de slechte, gelukkig, maar zeker ook de goede. Je kan je goed herinneren hoe je je gevoeld hebt. Dat is vast en zeker een sterkte van sensitiviteit. De enige reden waarom ik me dingen zo levendig herinner is omdat ik ze zo sterk ervaar.’ 

Wil je nog iets meegeven aan onze lezers?

‘Door me te herkennen in HSP is er een geheel nieuwe wereld opengegaan voor mij. Ik zie in mijn hoofd zo’n mapje van een video game. Het is nog locked. Ik ga die nieuwe wereld ontdekken, en dan gaat het mapje unlocken naar het volgende level. En dat is niet ondanks mijn hoogsensitiviteit, maar net dankzij. Ik heb nu niet het gevoel dat ik me raarder voel, maar net normaler. Ik heb er al veel door geleerd. Ja, ik ben gevoelig en emotioneel ingesteld, maar beschouw zoiets nooit als een zwakte. Ik voel tenminste iets. Niets voelen zou echt erg zijn. Ik heb liever dat ik diep en hoog ga dan dat ik aan de oppervlakte zou blijven.’

Uit de Cocon van juni 2022

[1] Instagram Reels = korte video’s op Instagram, vergelijkbaar met de video’s op TikTok

[2] Doemscrollen, van het Engels doom scrolling = blijven scrollen door negatief/ moeilijk nieuws en niet kunnen stoppen, ook al weet je dat het niet goed voor je is.

[1] Caption = tekst bij een beeld of tekst in een tekstballon.