De juiste woorden
Troosten, hoe doe je ‘t toch? Steeds de juiste woorden vinden, Steeds juist handelen in de ander zijn verdriet? Ik was bang, bang om bij je langs te komen. Bang om niet de juiste woorden te vinden, bang om mis te doen. Ik was bang om de confrontatie aan te gaan, de confrontatie met jou en jouw immens verdriet. Wat zou ik moeten zeggen? Wat kon ik doen?
't Leven leerde me dat het er allemaal niet toe doet. Troosten is durven binnenstappen in de ander zijn verdriet. Troosten is er zijn, niet één keer maar elke keer opnieuw. Troosten is ongevraagd meegaan, meegaan op ‘t pad met de ander en ’t verdriet. Troosten is er zijn, veraf of dichtbij, ook als de ander je niet ziet. Troosten is niet altijd iets zeggen, noch doen. Troosten is de ander met ‘t verdriet aanvaarden, een plaats voor ‘t verdriet voorzien. Troosten is verdriet bespreekbaar maken, herinneringen ophalen van nu en toen. Troosten is liefde geven, liefde geven aan de ander en zijn immens verdriet. Troosten is liefde geven, tonen dat je ‘t verdriet echt ziet. Liefde zal de tranen vrijheid geven, liefde geeft ruimte aan ‘t verdriet.
Er zijn.
Het is niet weinig.
En ook niet veel.
Het is alles.
Getuigenis | Blomme, M., De Cocon, jaargang 15, editie 86