De som van mijn emoties

Het zal je maar overkomen als man: emotioneel en erg gevoelig zijn, in een snel veranderende maatschappij, die geëvolueerd is van stoere ‘boys don’t cry’ -mannen over metromannen naar ‘je mag je emoties tonen’-mannen. Maar laat ons eerlijk zijn! De ‘stoere man’ zit even diep geworteld in ons wezen, ons ‘zijn’, onze opvoeding, als het feit dat vrouwen zich benadeeld voelen omwille van het ‘vrouw zijn’.

We trekken in onze identiteitszoektocht naar uitersten in het man-vrouw zijn, met daarbovenop nog eens de openlijke strijd van iedereen die twijfelt aan zijn of haar geaardheid en zij die zeker zijn van hun ‘apart zijn’. Hoe meer ‘de man’ aangevallen wordt in het maatschappelijk beeld, hoe meer hij zich gaat verschuilen achter het klassieke beeld van de stoere, onkwetsbare man.

Emoties maken je kwetsbaar, maken je zogezegd ‘minder’ mannelijk. Wat vinden de vrouwelijke lezers daarvan? Maken emoties de man meer kwetsbaar, of vinden jullie dat eerder een vrouwelijke eigenschap? Is het mogelijk dat de man met een meer emotionele of ‘vrouwelijke’ kwetsbaarheid in de verdrukking komt, en zich weg gaat stoppen achter stoere maskers of ander ‘mannelijk’ gedrag?

Het is nochtans in kwetsbaarheden dat we mekaar als man en vrouw terug vinden. Wanneer we proberen te herstellen, nadat we om welke reden dan ook gekraakt werden, en in een veilige(re) omgeving terechtkomen om opnieuw te herstellen. Daar kunnen we, los van een erg kritische maatschappij, even onszelf zijn en vooral de ‘ander’ toelaten ook te zijn wie ze zijn.

We staan er in deze erg complexe en uitermate competitieve wereld vaak niet bij stil dat we allemaal ‘mens’ zijn, en dat we allemaal vol emoties en gevoelens zitten. De één kan daar al wat makkelijker mee om dan de ander, maar allemaal blijven we etiketjes kleven op ‘anders zijn’. En we ervaren en voelen die ook zelf behoorlijk sterk aan.

Elke dag vecht ik spreekwoordelijk met mijn emoties. Ik ben fier op mijn kwetsbaarheid, op dat zachte vrouwelijke kantje. Maar het maakt mij ook anders. Ik val op tussen ‘echte’ mannen. Hoelang zal het duren vooraleer men ons in hetzelfde hokje duwt als LGBTQ+? Mijn hoogsensitieve ‘ik’ ziet een wereld vol uitdagingen, tegenstellingen en schijnbare onrechtvaardigheden. Ik heb het er soms moeilijk mee, wordt er emotioneel van, maar ook bang. Grenzen vervagen, worden onduidelijk en worden misbruikt of gebruikt.

Een identiteitscrisis is niet ver meer af. Teveel keuzes. LGBTQ en binnenkort nog HSM, hoogsensitieve man of TEM, ‘te emotionele man’. Maar ik voel mij ondanks mijn overgevoeligheid en sterke empathie nog steeds man. Soms betrap ik mij erop dat te moeten bewijzen met ‘mannelijke’ hobby’s of stoere uitspraken.

Ik ben de som van mijn emoties, en ben daar fier op.

Uit de cocon van april 2022