Felix het konijn

Sinds mijn kindertijd hou ik ontzettend veel van dieren. Sommige kan ik minuten aan een stuk in volle bewondering bekijken en indien mogelijk ook aanraken.

Wanneer ik ze tijdens een mooie wandeling tegenkom, begroet ik ze en praat ik tegen hen. Vaak begin ik er een gesprek mee en dan zou ik zo graag willen weten wat ze denken. Ik ga ervan uit dat ze me begrijpen en blij zijn om eens een ‘mens-dier babbeltje’ te slaan. Wanneer ik buiten rust of lees en het gezang van de vogels hoor, beeld ik me in dat ik er ook eentje ben en dat we samen aan het zingen zijn. Hoe leuk moet dat zijn als jouw spraak steeds een lied of een melodie is!

Alleen bij katten voel ik dat niet. Is het omdat ik echt zwaar allergisch aan hen ben? Of omdat ik als kind gebeten werd door één van de tientallen katten van mijn buren en maandenlang sukkelde met de wonde? Misschien. 

Dieren als spiegels

Wat ik ontzettend leuk vind aan dieren is dat ze luisteren zonder te oordelen en dat ze jou op hun eigen manier tonen hoe graag ze je zien, maar ook wanneer ze gerust willen gelaten worden. Zij durven nee zeggen zonder schuldgevoel.

Ik kan ook zeer goed inschatten of een dier lief is of niet. Zeker bij honden ervaar ik dat. Ik zie aan de ogen van een hond of hij braaf is en vaak zeg ik dan ook luidop: ‘Oh, kijk hoe hij lacht.’ Het tegenovergestelde is dan ook waar. Een grote, wilde, grommende, blaffende hond zal ik niet benaderen. Ook al zegt men ‘blaffende honden bijten niet’, toch hoor ik welk soort geblaf het is en blijf ik er ver van weg.

Fifi en Felix

Dwergkonijnen vind ik de schattigste dieren. Mijn liefde voor hen is gegroeid toen ik er als jonge puber eentje van mijn ouders kreeg, mijn Fifi. Dat was mijn mooiste geschenk ooit. Fifi wist alles van mij, ik vertrouwde haar alles toe en ze oordeelde nooit. Ze gaf me ook voortdurend likjes. Toen ze 12 jaar oud was, werd ze zwaar ziek en moesten we haar laten inslapen. Mijn verdriet was gigantisch. Ik vond het toen al zo zwaar om afscheid te moeten nemen van iemand die je zo graag ziet, want ik beschouwde Fifi als mijn bestevriendin en ik was haar kwijt.

Intussen hebben we nu al 10 jaar een lief, zacht, schattig dwergkonijn: Felix. Felix is er altijd. Wanneer ik vertrek, begroet ik hem en zeg hem wanneer ik terugkom en wanneer ik dan thuiskom, roep ik al van ver dat ik er ben. Ook mijn jongste zoon is stekezot van hem. Leuk, toch!

Helende aanwezigheid

Dierentherapie heb ik nog nooit gevolgd. Wel ben ik dolblij wanneer het hondje van de therapeute de sessie bijwoont en ik haar de hele tijd op mijn schoot mag vertroetelen. Het is een win-winsituatie. Zij blij, ik blij! Ik voel me dan ook rustiger dankzij haar. Echt waar! 

Uit de Cocon van oktober 2022