Gevangen

Niemand vindt het leuk als anderen je zien huilen. Zelf ben ik enig kind en had ik dus geen broers of zussen om confrontaties mee te oefenen.

Omdat omgaan met andere kinderen soms spanning opwekt, waar ik helemaal niet mee om kan, ga ik dan maar liever zo min mogelijk met anderen om. Ik vind het heerlijk bij mémé en pépé naast de deur. Mijn pépé kan alles en mijn mémé is ‘een echte mémé’.

Naarmate ik ouder word, verhuist mijn leefwereld toch meer en meer naar leeftijdsgenoten. Ik weet niet goed hoe ik mij moet gedragen, dus volg ik maar een beetje hoe anderen zich gedragen. Omgaan met anderen lijkt ook beter te lukken met wat alcohol in mijn lijf. Op zich lukt het wel om mee te draaien in de wereld zoals men het verwacht. Je wordt er alleen niet gelukkig van ... Je zit gevangen in een ander leven.

De moed om jezelf te zijn

Maar om jezelf te kunnen zijn, is veel moed nodig. Om jezelf te tonen zoals je bent. Eerst moet jij tevreden zijn met wie je bent. Pas dan ben je volgens mij sterk genoeg om de volgende stap te zetten. Jezelf zijn, anders zijn dan het gangbare model. Met trots zijn wie je bent.

Na een periode van depressie, inzinking... ben ik anders beginnen leven. Ik kan niet terug op dezelfde manier

naar buiten komen. Ik breek volledig met wie ik was en sta voor het eerst zelf arrogant in het leven. Geen periode om trots op te zijn.

Op zoek naar stabiliteit

Ik kies na veel woeligheid uiteindelijk voor een stabiel leven, iets waarvoor ik tot dan nog geen interesse had gehad. Ik zag het niet zitten dat mensen me beter dan oppervlakkig zouden leren kennen. Maar nu wel, nu is het anders.

Als er een confrontatie is, voel ik mij zeker nog niet stabiel. Het is nog heel onwennig en nadien ben ik volledig van mijn melk. Maar ik slik niet alles meer in zoals vroeger. Ik toon mijn frustraties, maar nog niet vroeg genoeg. Daar moet nog aan gewerkt worden. En gaandeweg lukt dat ook, met hier en daar de nodige (professionele) hulplijnen.

Ruimte om te groeien

Nu ben ik tevreden met wie ik ben, al is er nog veel ruimte om te groeien. Andere mannen lijken mij wel niet echt meer als vriend te beschouwen. Dat ligt waarschijnlijk aan het feit dat ik mij niet meer gedraag als doorsnee man die in de mannenclub zijn plaats probeert te vinden. Wat ik wel merk is dat ik nu uiteindelijk wel respect van mensen krijg door mezelf te zijn, ook al loopt het contact in het begin niet altijd van een leien dakje.

 Uit de Cocon van april 2022