Hoogsensitief én mama van vier

Nu ze groot zijn, kan ik intens genieten van de foto’s van vroeger. Vier lachende, ondeugende gezichtjes die in de lens staren: drie jongens en een meisje (de jongste). Ondertussen zijn ze tussen de 28 en de 19 en kan ik ze bezwaarlijk nog kinderen noemen.

Hoe het is om hoogsensitieve ouder te zijn van een groot gezin? Eerlijk gezegd hoorde ik pas over hoogsensitiviteit rond mijn 45ste. Ik heb me nadien vaak afgevraagd of het een verschil zou hebben gemaakt mocht ik het vroeger in mijn leven geweten hebben. Ik denk het wel.

Het was bij tijden echt heftig. Mijn echtgenoot werkt één weekend op de twee. Het was druk en er waren altijd veel bordjes in de lucht te houden. Vaak wenste ik dat er een uitknopje zat aan het ouderschap, een pauzeknop, maar zelfs op het toilet lieten ze me nog niet met rust. Godzijdank had ik een schat van een onthaalmoeder en kwamen mijn ouders geregeld een middag inspringen tijdens het werkweekend van mijn man.

Balans en drukte

Hobby’s had ik nog amper en ik wachtte vaak uitgeput tot mijn echtgenoot thuiskwam en ik mijn verhaal kon doen. Ik voelde me soms geleefd en heen en weer getrokken tussen mijn werk en mijn gezin. Mijn man deed echt wel zijn best om een handje te helpen en me ook wat vrije tijd te gunnen, maar het was door zijn beroep niet evident.

De schoolvakanties maakten veel goed: elk jaar met z’n zessen minstens twee weken naar het zuiden. Bij de komst van de vierde hadden we een busje gekocht en dat zat helemaal volgestouwd omdat mijn echtgenoot niet zonder zijn fiets op reis wou en de kinderen bijgevolg ook niet. Ik herinner me echte momenten van herbronning en puur gezinsgenot, tijd om te lezen en te genieten, papa eindelijk voor ons alleen ... Tegen het einde van de vakantie begon ik me wel weer af te vragen hoe ik het tijdens het schooljaar toch allemaal georganiseerd kreeg en de eerste weken van elk schooljaar waren een jaarlijkse uitputtingsstrijd, tot we weer wat routine vonden.

Herkenning bij de kinderen

Ook al wist ik zelf nog niet dat ik hoogsensitief was, ik denk wel dat het voor mijn kinderen een voordeel was. Minstens twee van mijn kinderen vertonen zelf heel wat kenmerken van hoogsensitiviteit (al staan ze niet open voor het label). Toen één van mijn zonen nog in de kleuterklas zat, klom hij dagelijks bij thuiskomst in een magnolia in de tuin. We wisten dat hij dat nodig had om te ontprikkelen (zonder dat we er een naam voor hadden). Na een kwartiertje kwam hij weer naar binnen en vertelde hij honderduit over zijn schooldag. Een andere zoon die eerder filosofisch aangelegd is, neemt ons nog steeds geregeld mee in zijn gedachtenkronkels. Terwijl ik begripvol zit te knikken, is zijn vader vaak al aan het fronsen. De  schoolcarrières van die twee verliepen ook allesbehalve vlot, één van hen verliet zelfs de schoolbanken zonder diploma op zijn 18de. Ondertussen heeft hij een goede job, toffe vrienden, hobby’s, en gaat hij tevreden door het leven.

Toen de oudste een nogal hevige adolescentieperiode beleefde, had ik soms het gevoel dat heel mijn wereld op zijn grondvesten daverde. Pubers zijn hard en weten perfect hoe ze je kunnen raken. De grootste les die het ouderschap me gaf, is verwachtingen bijstellen en loslaten.

Trots en lessen achteraf

Nu ben ik eigenlijk apentrots op mijn kroost, al heb ik het soms nog moeilijk met het komen-en-gaan van liefjes. Meestal komen ze echt wel met fijne jonge mensen thuis, die ik dan met veel liefde in mijn armen sluit. Als zo’n relatie dan na een paar jaar weer afspringt, heb ik vaak zelf ook stilletjes wel verdriet omdat ze abrupt uit mijn leven verdwijnen. De oudste woont ondertussen samen met zijn vriendin, de anderen denken volgens mij nog niet aan vertrekken. Ik vind het best nog wel gezellig zo.

Mocht ik geweten hebben wat ik nu weet toen ze klein waren, dan zou ik veel spaarzamer met mijn energie zijn omgesprongen. Ik zou wél rustmomenten hebben in gebouwd en milder geweest zijn voor mezelf. Ik denk dat ik meer mezelf zou durven zijn hebben, ook al zou dat dan betekenen dat het er rommeliger bij zou liggen en dat ik misschien minder uren buitenshuis zou hebben gewerkt. De druk om het goed te doen, om ergens bij te horen, ja, ook om me te profileren, speelde me geregeld parten.

Achteraf gezien heb ik me zorgen gemaakt om niets, of om dingen die er nauwelijks toe doen. Nu ligt het er hier gezellig rommelig bij, en wie daar niet tegen kan, behoort niet tot ons soort mensen, jammer. Wat een bevrijding zou het geweest zijn, mocht ik mezelf al hebben toegestaan om niet perfect te willen zijn

toen de kinderen jonger waren!

Uit de Cocon van februari 2022