Over samen smullen van puur geluk

Humor is het beste medicijn: het verjongt het hart, verjaagt muizenissen en ontspant. Lachen is een universele taal die ons verbindt. Waarom doen we het niet vaker? Wanneer heb jij voor het laatst écht gelachen?

Onlangs kreeg ik de slappe lach tijdens een etentje met Filip. Toostend op onze vriendschap, gaf ik hem een envelop. ‘Wat is dit?’ vroeg hij verbaasd. ‘Een gedeelde herinnering!’ antwoordde ik en knipoogde geheimzinnig. Hij haalde het kaartje tevoorschijn. ‘Wauw, een concert van Simon & Garfunkel! Maar die gedeelde herinnering ontgaat me. Verwissel je me niet met iemand anders?’ ‘Nee, ik ben zeker! Ooit tekende ik dit duo op je muur.’ Filip grinnikte. ‘Dat was Milo.’ ‘Milo? Nooit van gehoord.’ ‘Jawel! Die van de Descendents?’ Ik trok een tikkeltje onzeker een wenkbrauw op. Toen barstte hij in lachen uit. ‘Maar ik ga graag mee naar Milo & Garfunkel!’

We kregen allebei de slappe lach. Mijn zorgen leken op slag lichter, ik voelde me euforisch. Opgelucht. Waarom laten we ons vangen door alledaagse ergernissen? We muggenziften over het weer, een mopperende collega, de beestenboel thuis… terwijl het leven zoveel lichter voelt als we spelen, zoals kinderen dat doen. Hoe kunnen we moppertijd vervangen door meer koestertijd? Misschien begint ‘ont-ziften’ gewoon met een glimlach. Als subtiele make-up: ontwapenend, verbindend en besmettelijk. Het staat alleszins vrolijker dan een pruillip. 

Mijn wandelmaatje Anouk inspireert me. Haar bonte outfit en zonnig karakter zijn een tegenwicht voor grijs. Ze stelde onlangs een gedichtenwandeling voor. Als verrassing schreef ik poëtische raadsels, waaronder eentje over Luna, haar hond. Ze raadde het meteen en was in de wolken. Het doet me denken aan vroeger, aan grappige verhalen voor het slapengaan. Samen schateren om spoken te verjagen. Of aan die ene brief aan mijn neefje Tuur. Over genieten van het kleine. Samen smullen van puur geluk. Lees hieronder mee.

Liefste Tuur,

Wat een grote valies, het lijkt wel alsof je hier weken komt logeren. Ik hoor jullie kabaal maken in de badkamer. Je nichtje Maya geeft je een make-over, met gezichtsmasker, twee staartjes en een heleboel spelden in je blonde lokken. Heb je nu zelfgemaakte lipgloss op? 

Later testen jullie de tandem uit. Gelukkig heb ik dat oud ijzer nog op stal staan, goed voor uren plezier. ‘Fiets maar naar de winkel voor groenten voor de pizza. Je wilt toch een centje verdienen? ’ Helaas begint het net pijpenstelen te regenen. Gelukkig valt er - bijna letterlijk - geld uit de lucht. Een mug zoemt uitdagend rond je oren. Je spant speels een elastiekje tussen je vingers, alsof je haar daarmee kunt neerschieten. ‘Wedden dat ik de mug raak?’ Ik proest het uit. ‘Als je dat lukt, krijg je tien euro!’ Mijn woorden zijn nog niet koud of je elastiekje suist rakelings langs de mug. Met een laatste zucht tuimelt ze in je hand. Genadeloos knijp je haar plat. Je springt een gat in de lucht en schreeuwt het uit: ‘Yes! Tien euro verdiend!’ Belofte maakt schuld. Eén ding is zeker. Met jou erbij krijgt ons weekend een gouden randje. Eentje van puur geluk!

Uit de Cocon van juni 2025